خطرات لتروزول برای ورزشکاران: استروژن، IGF-1، و عملکرد

در تلاش برای دستیابی به اوج عملکرد ورزشی، به ویژه در ورزش‌های مبتنی بر قدرت و متمرکز بر فیزیک بدنی، ورزشکاران اغلب راه‌های مختلفی را برای بهینه‌سازی وضعیت فیزیولوژیکی خود بررسی می‌کنند. در میان این موارد، دستکاری سطوح هورمونی، در حالی که پیچیده و اغلب پر از خطر است، گاهی اوقات وارد بحث می‌شود. یکی از موادی که گهگاه در این بحث‌ها مطرح می‌شود، لتروزول، یک مهارکننده آروماتاز است. با این حال، درک عمیق‌تر نشان می‌دهد که چرا استفاده از آن، به ویژه بدون نظارت پزشکی، می‌تواند برای سلامت و عملکرد کلی ورزشکار مضر باشد.

لتروزول در درجه اول دارویی است که برای کاهش تولید استروژن با مهار آنزیم آروماتاز طراحی شده است، که آندروژن‌ها را به استروژن‌ها تبدیل می‌کند. در یک محیط بالینی، از آن برای درمان انواع خاصی از سرطان سینه استفاده می‌شود. در زمینه افزایش عملکرد ورزشی، برخی از افراد ممکن است استفاده از آن را برای کاهش عوارض جانبی مرتبط با استروژن ناشی از مصرف استروئیدهای آنابولیک برون‌زا، مانند ژنیکوماستی (بزرگ شدن بافت سینه) یا احتباس آب، در نظر بگیرند. فرض بر این است که با کاهش استروژن، می‌توان به ظاهری "سخت‌تر" و مشخص‌تر دست یافت و از برخی عوارض جانبی اجتناب کرد.

با این حال، این رویکرد نقش‌های مهمی را که استروژن و فاکتور رشد شبه انسولین 1 (IGF-1) در بدن ورزشکار ایفا می‌کنند، نادیده می‌گیرد. استروژن، که اغلب به طور ساده به عنوان یک هورمون "زنانه" در نظر گرفته می‌شود، برای مردان و زنان حیاتی است. در ورزشکاران مرد، سطوح کافی استروژن برای سلامت استخوان، یکپارچگی مفاصل، عملکرد قلبی عروقی و حتی میل جنسی بسیار مهم است. کاهش شدید استروژن، به ویژه تا سطوح بسیار پایین، می‌تواند منجر به کاهش تراکم مواد معدنی استخوان شود و خطر شکستگی‌های ناشی از استرس و پوکی استخوان طولانی مدت را افزایش دهد. همچنین می‌تواند باعث درد و سفتی مفاصل شود، کیفیت تمرین را مختل کرده و حساسیت به آسیب را افزایش دهد. علاوه بر این، استروژن در تنظیم خلق و خو و عملکرد شناختی نقش دارد، که برای تمرکز و انعطاف‌پذیری ذهنی در محیط‌های رقابتی ضروری هستند.

حتی مهم‌تر برای رشد و ریکاوری عضلات، تأثیر آن بر IGF-1 است. IGF-1 یک هورمون آنابولیک قوی است، از نظر ساختاری شبیه به انسولین است، که نقش کلیدی در رشد دوران کودکی ایفا می‌کند و همچنان اثرات آنابولیک در بزرگسالان دارد. این هورمون عمیقاً در هیپرتروفی (رشد)، ترمیم و بازسازی عضلات نقش دارد. IGF-1 تکثیر و تمایز سلول‌های ماهواره‌ای را تحریک می‌کند - سلول‌های بنیادی خاموشی که در حاشیه فیبرهای عضلانی قرار دارند. هنگامی که آسیب عضلانی ناشی از تمرینات شدید رخ می‌دهد، سلول‌های ماهواره‌ای فعال می‌شوند، تکثیر می‌شوند و با فیبرهای عضلانی موجود یا با یکدیگر ادغام می‌شوند تا فیبرهای جدیدی تشکیل دهند. این فرآیند برای ترمیم و رشد عضلات اساسی است.

تحقیقات همچنین نشان می‌دهد که IGF-1 می‌تواند به طور مثبت بر بیان و حساسیت گیرنده‌های آندروژن تأثیر بگذارد. گیرنده‌های آندروژن پروتئین‌هایی در داخل سلول‌ها هستند که به هورمون‌های مردانه مانند تستوسترون متصل می‌شوند. هنگامی که تستوسترون به این گیرنده‌ها متصل می‌شود، زنجیره‌ای از رویدادها را آغاز می‌کند که منجر به افزایش سنتز پروتئین و رشد عضلات می‌شود. اگر سطوح IGF-1 به شدت سرکوب شود، همانطور که می‌تواند با دوزهای بالای لتروزول اتفاق بیفتد، اثربخشی آندروژن‌های درون‌زا یا برون‌زا ممکن است کاهش یابد و تلاش‌های عضله‌سازی را کم‌بازده‌تر کند.

بنابراین، در حالی که هدف کوتاه‌مدت کاهش استروژن ممکن است به دلایل زیبایی‌شناختی یا برای مقابله با برخی عوارض جانبی جذاب به نظر برسد، پیامدهای فیزیولوژیکی گسترده‌تر برای سلامت و عملکرد طولانی‌مدت ورزشکار مضر است. کاهش شدید استروژن و IGF-1 نه تنها رشد و ریکاوری عضلات را مختل می‌کند، بلکه سلامت استخوان، عملکرد مفاصل و به طور بالقوه سلامت قلب و عروق را نیز به خطر می‌اندازد. این امر وضعیتی را ایجاد می‌کند که در آن بدن کمتر انعطاف‌پذیر است، بیشتر مستعد آسیب است و در نهایت کمتر قادر به انطباق با خواسته‌های تمرینات ورزشی شدید است.

در نتیجه، تلاش برای ایجاد یک محیط هورمونی بهینه برای عملکرد ورزشی یک تلاش ظریف است. استفاده بی‌رویه از داروهایی مانند لتروزول، با هدف تغییر شدید تعادل هورمونی طبیعی، اغلب منجر به زنجیره‌ای از اثرات منفی می‌شود که اهدافی را که ورزشکاران برای دستیابی به آن تلاش می‌کنند، تضعیف می‌کند. یک رویکرد جامع با تمرکز بر تمرین مناسب، تغذیه، استراحت و حمایت هورمونی طبیعی، تحت هدایت پزشکی واجد شرایط، همچنان ایمن‌ترین و موثرترین مسیر برای تعالی ورزشی پایدار است.